'Snowy's Legacy' 
 dedicated to breeding sound 
 PONs and Rough Collies

Subtitle

ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ ΚΟΛΛΙ
ΣΚΛΗΡΟΤΡΙΧΟ και ΛΕΙΟΤΡΙΧΟ ΚΟΛΛΙ
    
                                                                                                          των Μαρί

Ποιος από μας δεν θυμάται από τα παιδικά μας χρόνια την τηλεοπτική σειρά “Lassie” με το ευφυές, θαρραλέο, πανέμορφο, προστατευτικό, αλλά κυρίως πιστό Κόλλι; Ποιος από μας δεν ονειρεύτηκε κάποια στιγμή να αποκτήσει ένα παρόμοιο αφοσιωμένο σκυλί που μόνο η ανθρώπινη μιλιά του λείπει;  

Ο χαρακτήρας του Κόλλι
Το Κόλλι διαθέτει ευφυΐα, θάρρος, υπομονή, αντοχή, ευγενική διάθεση, αφοσίωση και την ικανότητα να αντιμετωπίσει τον ανεπιθύμητο εισβολέα. Είναι στη φύση του και στα ένστικτά του το να αγαπάει και προστατεύει τα πιο αδύναμα πλάσματα, οπότε θεωρείται ιδανικό για τα παιδιά. Σαφώς είναι σκυλί που έχει ανάγκη την άσκηση, αλλά στο σπίτι έχει την ικανότητα να κάθεται ώρες ατέλειωτες δίπλα στον άνθρωπό του, χωρίς να διεκδικεί συνεχώς χάδια και αγκαλιές. Μάλλον θα ένοιωθε ασφυξία μια τέτοια συμπεριφορά. Είναι σκύλος ολιγαρκής, ένα σποραδικό χάδι και μια καλή κουβέντα του αρκεί. Έχουν καταγραφεί πολλές ιστορίες όπου ένα Κόλλι έχει σώσει ανθρώπους, σπίτια και κοπάδια από σίγουρη καταστροφή. Φυσική συνέπεια αυτού, είναι να έχουν κερδίσει πολλά βραβεία.

Η διφορούμενη ιστορία του Κόλλι
Υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές για την προέλευση του Κόλλι.
Μία εκδοχή είναι ότι το Κόλλι κατάγεται από σκυλιά που έφεραν μαζί τους οι Ρωμαίοι στα μέσα του 1ου αιώνα όταν κατάκτησαν τις Βρετανικές νήσους.  
Άλλη εκδοχή είναι ότι ο σκύλος αυτός είναι γνήσιος «ντόπιος Βρετανός».  Ανασκαφές στο Wiltshire ανακάλυψαν το σκελετό ενός σκύλου ηλικίας 3000 ετών που ανήκε σ’ ένα μεγάλο, λυγερό σκυλί που συνδύαζε ελαφρώς ανασηκωμένη κοιλιά, βαθύ θώρακα και την μακριά, λεπτή ουρά, χαρακτηριστικά που ανήκουν στην οικογένεια λαγωνικών (π.χ. Greyhound), αλλά με το κοντύτερο ρύγχος και βαθύ «στοπ», χαρακτηριστικά των μαστίφ.  Καθώς οι άνθρωποι της περιοχής αυτής ήταν αγρότες, βγήκε το συμπέρασμα ότι ο σκύλος αυτός χρησιμοποιούταν ως οδηγός / φύλακας αιγοπροβάτων, αγελάδων και γουρουνιών αλλά ταυτόχρονα θα είχε και καθήκοντα κυνηγού.  Σ’ ένα φτωχό αγρότη, δεν υπήρχε η πολυτέλεια να συντηρεί άλλα σκυλιά για τα κοπάδια και άλλα για το κυνήγι.

Στην πιο σύγχρονη ιστορία, είναι πλέον σίγουρο ότι ο σκύλος που πλησιάζει την σημερινή εκδοχή του Κόλλι, εξελίχθηκε στις αντίξοες συνθήκες της Σκωτίας όπου χρειαζόταν  ένας σκύλος με την ικανότητα να διασχίζει σκληρό, πετρώδες έδαφος και αντοχή να δουλεύει ατέλειωτες ώρες και να έχει τον απαιτούμενο μανδύα που να το προστατεύει από το κρύο και τη βροχή.  Ακόμα όμως και δω, υπάρχει ομίχλη για τον τρόπο εξέλιξης του στην Σκωτία. Υπήρχαν τα ποιμενικά της πεδιάδας που ήταν σχετικά μικρόσωμα, κυρίως μαυρόασπρα και με μακρύ σώμα. Τα σκυλιά που υπήρχαν στα σύνορα, ήταν πιο μεγαλόσωμα, είχαν πυκνό διπλό μανδύα όχι πολύ μεγάλου μήκους και ο εξωτερικός μανδύας ήταν τραχύς στην αφή. Τα σκυλιά  που  τα διατηρούσαν ως κατοικίδια είχαν πολύ μακρύ κολάρο, ήταν κατά κύριο λόγο μαυρόασπρα αλλά υπήρχαν επίσης μαυρόασπρα με πύρινα σημάδια, ολόμαυρα και ολόασπρα.  Μια κάποια στιγμή, αυτά διασταυρώθηκαν με τα ποιμενικά της Αγγλίας που ήταν πιο σωματώδη, κοντότριχα, χρησιμοποιούταν για να οδηγούν τα κοπάδια στην αγορά και που ορισμένα είχαν κυανομιγές χρώμα.
Προκειμένου να δοθεί έμφαση σε ορισμένα επιθυμητά χαρακτηριστικά, (όπως  συνέβη σε κάθε φυλή στο παρελθόν) χρησιμοποιήθηκαν διάφορες φυλές. Για παράδειγμα, πρόσμιξη με κυνηγετικές φυλές ( Ιρλανδέζικο Σέτερ- από όπου κληρονόμησε και το κοκκινωπό χρώμα το οποίο είναι από τα πιο δημοφιλή χρώματα της φυλής- και ίσως Λάμπραντορ Ρητρήβερ)  για να αυξηθεί η αντοχή του σκύλου. Επίσης λαγωνικούς Μπορζόϊ για να δοθεί  μάκρος στο ρύγχος και στο λαιμό και να ελαχιστοποιηθεί το στοπ και δεν αποκλείεται τα πύρινα σημάδια που βλέπουμε στα τρίχρωμα και blue merle Κόλλι της σημερινής εποχής να τα κληρονόμησε και αυτά από τα Μπορζόϊ. Συχνά συναντούμε Κόλλι χωρίς σχεδόν καθόλου στοπ ή με ρωμαϊκό ρύγχος, (ρύγχος λίγο γαμψό) ανεπιθύμητο μεν στη φυλή, αλλά δείχνει καθαρά ότι υπάρχουν πρόγονοι Μπορζόϊ.  
   
Η προέλευση του ονόματος «κόλλι» είναι το ίδιο αμφίβολη όσο είναι και η ιστορία του.  Επειδή ο μανδύας των αρχικών σκυλιών ήταν κυρίως μαύρος, το όνομα μπορεί να προέρχεται από το «coal» (άνθρακας) και οπότε του επισυνάψανε το παρατσούκλι «coalie».  Μια άλλη θεωρία αναφέρεται στα πρόβατα που βοσκούσαν στην Σκωτία με την ονομασία «colley» οπότε τα ποιμενικά που τα επιβλέπανε τα ονόμαζαν «colley dogs».

Το σημερινό Κόλλι
Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε σήμερα ένα σκυλί σε δύο εκδοχές:  το μακρύτριχο και το λειότριχο.  Έχει μόνο δύο ουσιαστικές διαφορές:  ο μανδύας του μακρύτριχου είναι μακρύς και έχει κάπως μικρά αυτιά, ενώ ο μανδύας του λειότριχου κοντός και έχει λίγο μεγαλύτερα αυτιά.  Η ποιότητα του εξωτερικού μανδύα και η ποσότητα του υπομανδύα είναι ίδια. Μέχρι την δεκαετία του ’60, επιτρεπόταν το ζευγάρωμα μεταξύ των δύο αυτών τύπων. Τα κουτάβια ήταν σχεδόν πάντα μακρύτριχα. Γι’ αυτό το λόγο, βλέπουμε στις γέννες των μακρύτριχων σκύλων μπορεί να υπάρξουν (σπανίως πλέον) και κουτάβια λειότριχα.  

Από τις δύο ποικιλίες, αυτή που «κρατάει» αυτούσιες, την επιθυμητή κατασκευή και τον χαρακτήρα του Κόλλι είναι η λειότριχη.  Μπορεί να μην διαθέτει την «αρχοντιά» της μακρύτριχης, αλλά έχει πιο γερή κατασκευή και έχει υποστεί λιγότερες αλλοιώσεις στο χαρακτήρα του.  Δυστυχώς, έχουν ελαττωθεί αισθητά οι αριθμοί των λειότριχων σκύλων καθώς γενικότερα προτιμώνται τα μακρύτριχα, λόγω εμφάνισης.  Αυτό δίνει μια μικρότερη γεννητική πηγή από την οποία μπορούν ν’ αντλήσουν οι εκτροφείς καινούρια αίματα. Μέχρι στιγμής, έχουν μπορέσει να αποφύγουν τα συνεχή αιμομικτικά ζευγαρώματα, με τις ολέθριες συνέπειες που αποφέρουν.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΥΠΟΥ


Το Κόλλι είναι σκύλος ο οποίος πρέπει να είναι απόλυτα αρμονικός σε όλα τα σημεία του, χωρίς εξαίρεση. Το κεφάλι πρέπει να είναι ανάλογο σε σχέση με το σώμα του.  Μεγάλη έμφαση δίνεται στην έκφραση του Κόλλι η οποία επιτυγχάνεται από την τέλεια ισορροπία και συνδυασμό κρανίου και ρύγχους. Χρώμα, σχήμα και θέση ματιών, σωστό στοπ, σωστή θέση και κράτημα αυτιών. Το σχήμα του κεφαλιού θυμίζει μία επιμήκη, επιπεδόληκτη, ξεκάθαρη, λεία, (χωρίς βαθουλώματα ή εξογκώματα) καλοαμβλυμένη σφήνα που στενεύει ομαλά από τα αυτιά προς την μύτη. Το άκρο του ρύγχους είναι αμβλύ, δεν είναι τετράγωνο ούτε μυτερό.  Ένα ελαφρύ (αντιληπτό) «στοπ» που είναι τοποθετημένο ακριβώς στην εσωτερική γωνία των ματιών, διαχωρίζει το κρανίο από το ρύγχος. Το κρανίο και το ρύγχος είναι επίπεδα και σχηματίζουν δύο παράλληλες, ευθείες γραμμές ίσου μήκους. Το ρύγχος πρέπει να είναι σχετικά μακρύ για να μπορεί το Κόλλι να καθοδηγεί το «παραστρατημένο» πρόβατο βάζοντας το στόμα του κοντά στο κάτω μέρος του προβάτου και να κάνει θόρυβο με τα δόντια του (ανοιγοκλείνοντας γρήγορα το στόμα του) ή γαβγίζοντας και μ’ αυτό το τρόπο να τρομάζει το πρόβατο και να το καθοδηγεί ώστε να πάρει την κατεύθυνση που πρέπει.

Τα μάτια είναι λοξά τοποθετημένα, αμυγδαλωτά σε σχήμα και μετρίου μεγέθους. Το χρώμα πρέπει να είναι βαθύ καστανό. Εκτός από τους κυανομιγείς (blue merle) σκύλους, που το ένα μάτι ή και τα δύο ή εν μέρει είναι συχνά  κυανόστικτα ή μπλε.  Πρέπει να έχουν μια γλυκιά έκφραση που να προσδιορίζει ότι το σκυλί είναι ευγενικό, σε εγρήγορση και υπομονετικό και ότι δεν θα έχει ανταγωνιστική σχέση με τα πρόβατα.  Επίσης, δεν πρέπει για κανένα λόγο να είναι πολύ μικρά για να μην εμποδίζει την καλή του όραση αλλά και για να μπορεί να επιβληθεί με το βλέμμα του στα πρόβατα από αρκετή απόσταση, όταν χρειασθεί, χωρίς να πρέπει να πλησιάσει στα λίγα μέτρα (χάνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο).

Τ’ αυτιά πρέπει να είναι  μικρά,  τοποθετημένα στην κορυφή του κρανίου, όχι πολύ κοντά αλλά ούτε πολύ μακριά μεταξύ τους (η εσωτερική γωνία του αυτιού πρέπει να βρίσκεται  σε σχέση με τη νοητή κάθετο, στο ίδιο ύψος με την εσωτερική γωνία του ματιού) για να μπορεί να ακούει το σφύριγμα του ποιμένα ανάμεσα στο θόρυβο του ανέμου και τα βελάσματα των προβάτων. Στην ανάπαυση πέφτουν πίσω, αλλά στην προσοχή φέρονται εμπρός και κρατιούνται ημιανορθωμένα, δηλαδή περίπου τα δύο τρίτα του αυτιού είναι όρθια και το πάνω ένα τρίτο πέφτει  φυσικά προς τα εμπρός,  κάτω από τη νοητή οριζόντιο. Έχουν αυτή την κατασκευή ώστε να προστατεύεται το εσωτερικό του αυτιού από τη βροχή και την υγρασία.  Στα μακρύτριχα Κόλλι, πρέπει να είναι σχετικά μικρά για να μπορεί να «κρύβονται» μέσα στη γούνα του κολάρου ώστε να μην πάθουν κρυοπαγήματα.  Στα λειότριχα Κόλλι, τα αυτιά πρέπει να είναι λίγο πιο μεγάλα καθώς τα σκυλιά αυτά προοριζόταν για πιο θερμά κλίματα.

Δόντια ευμεγέθη με δυνατές σιαγόνες και κανονικό , πλήρες, τέλειο ψαλιδόσχημο δάγκωμα. Λαιμός  μυώδης, ισχυρός, αρκετού μήκους, και τοξωτός.

Ωμοπλάτες επικλινείς και καλής γωνίωσης ώστε να μπορούν να έχουν καλή έκταση τα μπροστινά σκέλη, (όταν ο σκύλος έχει την δυνατότητα να κάνει μακρύ διασκελισμό, κάνει λιγότερα βήματα οπότε κουράζεται λιγότερο) τα οποία είναι ίσια και μυώδη με μέση ποσότητα στρογγυλών οστών και ελαστικά μετακάρπια (που λειτουργούν σαν «αμορτισέρ» στο σκύλο και τον βοηθούν να κάνει με λιγότερη κόπωση την εργασία του). Οι αγκώνες δεν πρέπει να είναι ούτε έξω ούτε μέσα. Αυτά σε συνδυασμό με τα πίσω μυώδη σκέλη που έχουν χαμηλούς, ισχυρούς ταρσούς και κάθετα μετατάρσια (τα οποία δίνουν δυνατή ώθηση), το βοηθούν να καλύπτει με ευκολία και άνεση μακρινές αποστάσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα  Οι πατούσες του πρέπει να είναι οβάλ, με καλούς πίλους (για να απορροφούν τους κραδασμούς και να αντέχουν στο σκληρό έδαφος) και δάχτυλα καμπυλωτά και σφιχτά μεταξύ τους.Σώμα ελαφρώς μακρύτερο σε σύγκριση με το ύψος του. Ράχη σφιχτή με ελαφρό ύψωμα πάνω από την οσφύ. Πλευρές καλά εκτεταμένες, θώρακας βαθύς (να φθάνει μέχρι τους αγκώνες) στήθος βαθύ και αρκετά φαρδύ πίσω από τους ώμους,
 (για να δίνει την δυνατότητα στα κύρια εσωτερικά όργανα να δουλεύουν με άνεση και να δίνει μεγαλύτερη αντοχή στο σκύλο).

Η ουρά του Κόλλι είναι μακριά, με άφθονο, πυκνό τρίχωμα και πρέπει οι σπόνδυλοι να φθάνουν τουλάχιστον μέχρι την άρθρωση του ταρσού. Φέρεται χαμηλά στην ηρεμία, αλλά με ελαφρύ γύρισμα προς τα πάνω στην άκρη της. Μπορεί να κινείται ζωηρά στην εγρήγορση, αλλά ποτέ πάνω από τη ράχη. Ο λόγος αυτής της κατασκευής της ουράς είναι ότι λειτουργεί σαν πηδάλιο και βοηθάει τον σκύλο  στο να επιτυγχάνει γρήγορες «επί τόπου» αλλαγές στην κατεύθυνσή του
 
Ένα από τα χαρακτηριστικά του Κόλλι είναι ο τρόπος που κινείται. Βαδίζει με τα εμπρός πέλματά του σχετικά κοντά το ένα με το άλλο, χωρίς να υπάρχει εμπλοκή ή διασταύρωση των σκελών ή ρολάρισμα της ράχης. Τα πίσω σκέλη είναι παράλληλα μεταξύ τους, όχι πολύ κοντά το ένα με το άλλο και γεμάτα δύναμη και άφθονη ώθηση. Φανταστείτε μια νοητή γραμμή στο έδαφος μεταξύ των σκελών, όσο αυξάνει την ταχύτητα του, τα σκέλη αρχίζουν και πατάνε ολοένα πιο κοντά στην γραμμή αυτή Ταυτόχρονα, τα πίσω πόδια πατάνε ακριβώς εκεί όπου έχουν πατήσει προηγουμένως τα μπροστινά πόδια αφήνοντας έτσι ίχνη που ακολουθούν μια ευθεία γραμμή. Ο λόγος ύπαρξης αυτού του για τρόπου κίνησης είναι ότι ο σκύλος μπορεί και βλέπει που πατούν τα μπροστινά πόδια και φροντίζει τα πίσω πόδια να πατήσουν στο ίδιο σημείο.  Έτσι αποφεύγει να πληγωθούν τα πόδια του.  Αυτό ονομάζεται «μονό ίχνος» (single tracking).  Μην ξεχνάμε ότι ο σκύλος αυτός πρέπει να εργάζεται σε τραχύ έδαφος.

Το Κόλλι είναι σκυλί για αντίξοες συνθήκες, έτσι είναι ευνόητο ότι χρειάζεται πυκνό, μαλακό σαν γούνα και πολύ κλειστό, σχεδόν να κρύβει το δέρμα υποτρίχωμα για να το κρατάει ζεστό και τραχύ, μακρύ, ίσιο και αδιάβροχο εξωτερικό τρίχωμα για να το προστατεύει από την βροχή.  Το πόσο αδιάβροχο φαίνεται από το γεγονός ότι, όταν βραχεί, με δύο – τρία τινάγματα, έχει σχεδόν στεγνώσει.  Στο μακρύτριχο υπάρχει χαίτη και τραχηλιά πολύ φουντωτή, μάσκα και πρόσωπο λεία, αυτιά λεία στις άκρες τους αλλά με περισσότερο τρίχωμα στη βάση τους, εμπρός σκέλη με καλούς κροσσούς στο πίσω μέρος τους, πίσω σκέλη πάνω από τους ταρσούς με άφθονο φουντωτό τρίχωμα αλλά λεία κάτω από την άρθρωση του ταρσού και ουρά πολύ φουντωτή. Στο λειότριχο ο μανδύας είναι πολύ κοντός, αλλά με το ίδιο πυκνό υπομανδύα.  Ο μανδύας δεν χρειάζεται ιδιαίτερο καλλωπισμό.  Συχνό βούρτσισμα, ένα μπάνιο όποτε λερώνεται, αφαίρεση των περιττών τριχών στο πέλμα, κόψιμο νυχιών και λίγο αραίωμα στα μετατάρσια και ο σκύλος είναι έτοιμος.

Τα αναγνωρισμένα χρώματα του Κόλλι είναι τρία:

Καστανό (Sable): Κάθε απόχρωση από το ανοικτό χρυσαφί έως το βαθύ μαονί.  Το ξεθωριασμένο χρώμα του άχυρου και το υπόλευκο χρώμα της κρέμας είναι πολύ ανεπιθύμητα.  

Τρίχρωμο (Tricolor): Επικρατεί το μαύρο με πλούσια πύρινα σημάδια στο κεφάλι και στα σκέλη.  Χρώμα της σκουριάς στον μανδύα είναι πολύ ανεπιθύμητο.

Κυανομιγές (Blue Merle):  Κυριαρχεί το διαυγές, ασημόχρωμο μπλε, κηλιδωμένο ή πιτσιλισμένο με μαύρο. Προτιμάται να υπάρχουν και πλούσια πύρινα σημάδια αλλά η απουσία τους δεν πρέπει να τιμωρείται. Μεγάλα μαύρα σημάδια, χροιά σκουριάς ή χρώμα του σχιστόλιθου στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό τρίχωμα είναι πολύ ανεπιθύμητα.

Λευκά σημάδια: Και τα τρία χρώματα θα πρέπει να συνοδεύονται από τα τυπικά άσπρα σημάδια του Κόλλι σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Τα ακόλουθα σημάδια προτιμώνται, λευκό κολάρο (ολόκληρο ή τμήμα), λευκό στήθος, σκέλη, πατούσες και να είναι λευκό άκρο ουράς. Λευκή λωρίδα μπορεί να υπάρχει στο ρύγχος ή στο κρανίο ή αμφότερα.

Το μέγεθος του Κόλλι για την F.C.I είναι για τα θηλυκά 51 – 56 εκ. και για τα αρσενικά 56 – 61εκ.  Ακούγονται διάφορες εκδοχές για το μέγεθος όπου πχ. Αναφέρεται το πιο μεγαλόσωμα ως δήθεν «βασιλικό» ΔΕΝ ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ. Το Αμερικάνικο πρότυπο επιτρέπει μεγαλύτερο ύψος κατά 5 εκ.  Αυτό, βέβαια, σημαίνει όχι μόνο ένα πιο ψηλό σκυλί αλλά επίσης πιο βαρύ κεφάλι και γενικότερα πιο βαρύ σκυλί.

Εάν κάποτε αποφασίστε να ζευγαρώστε το Κόλλι σας, (και με την προϋπόθεση ότι είναι απαλλαγμένο από τις γενετικές παθήσεις που θα μπορούσε να μεταδώσει στους απογόνους του) πρέπει να δώσετε μεγάλη προσοχή στο τι χρώμα σκύλο έχετε και με τι χρώμα θα το ζευγαρώσετε.  Σε γενικές γραμμές, το τρίχρωμο (που είναι ο πιο «πρωτόγονος» χρωματισμός) ζευγαρώνει με όλα τα χρώματα Το καστανό ζευγαρώνει μόνο με καστανό και τρίχρωμο. Το κυανομιγές ζευγαρώνει ΜΟΝΟ με τρίχρωμο. (Εάν ζευγαρώσεις κυανομιγές με κυανομιγές, κινδυνεύεις να βγάλεις άσπρα κουτάβια τα οποία θα είναι σίγουρα κουφά, τυφλά και σε ορισμένες περιπτώσεις χωρίς μάτια.  Εάν ζευγαρώσεις κυανομιγές με καστανό κινδυνεύεις να βγάλεις καστανό σκύλο με μπλε μάτια.  Προτιμότερο είναι να αποταθείτε σε έμπειρο εκτροφέα ο οποίος θα είναι σε θέση να σας καθοδηγήσει σωστά.
 
Στην Αμερική, αναγνωρίζεται και ένα τέταρτο χρώμα:  το κυρίως λευκό (καμία σχέση με το ζευγάρωμα δύο σκυλιών blue merle) του οποίου το κεφάλι έχει ένα από τα προαναφερόμενα χρώματα.  Στην Ευρώπη δεν αναγνωρίζεται το χρώμα αυτό με το σκεπτικό ότι ο ποιμένας θέλει εύκολα να εντοπίζει το σκύλο του ανάμεσα στο κοπάδι ανά πάσα στιγμή, οπότε θέλει ο σκύλος να είναι όσο πιο σκούρος γίνεται. Αυτό εξηγεί γιατί είναι και ανεπιθύμητο το ξεθωριασμένο χρώμα του σταριού και το κρεμ χρώμα. (Βέβαια, αυτό βρίσκεται σε αντίθεση με πολλές άλλες ποιμενικές φυλές όπου το επιθυμητό είναι να είναι ολόλευκος ο σκύλος, για να δυσκολεύεται ο εισβολέας να ξεχωρίζει το σκύλο από το κοπάδι, δίνοντας τον σκύλο την ευκαιρία να τον αιφνιδιάσει).

Δεν θα συνιστούσα το ζευγάρωμα μεταξύ του Αμερικάνικου και Ευρωπαϊκού τύπου σκύλου εάν δεν είναι κάποιος πολύ έμπειρος εκτροφέας. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι αλλόκοτο και μοιάζει με Κόλλι χωρίς όμως την αρμονία και την γλυκιά έκφραση που πρέπει να το χαρακτηρίζει και με δυσανάλογες σχέσεις μεταξύ κεφαλιού και σώματος και πιθανώς με ύψος άνω του ορίου που ορίζει το πρότυπο της F.C.I.

Σημεία στα οποία πρέπει να δώσετε προσοχή σε περίπτωση που αποφασίσετε το αποκτήσετε ένα Κόλλι
Όπως σ’ όλες τις φυλές, έτσι και στο Κόλλι, πρέπει να δώσουμε μεγάλη προσοχή  στο από που θα προμηθευτούμε το σκύλο μας.  Το Κόλλι πάσχει από πολλές τις συνήθεις γεννητικές ασθένειες όπως δυσπλασία, συστροφή στομάχου, PRA, θυρεοειδή κ.α.  Ένα κληρονομικό πρόβλημα που βρίσκουμε μόνον στο Κόλλι είναι το collie eye anomaly το οποίο ανάλογα με την σοβαρότητα, σημαίνει ότι ο σκύλος μπορεί να καταλήξει τυφλός και για το οποίο δεν υπάρχει θεραπεία. Οι σοβαροί εκτροφείς  εξετάζουν σχολαστικά όλα τα σκυλιά που χρησιμοποιούν για αναπαραγωγή ώστε να βεβαιωθούν ότι οι γεννήτορες είναι απαλλαγμένοι από δυσπλασία ισχίου, PRA και collie eye anomaly (CEA).  Μην διστάζετε να ζητήσετε να δείτε τα πιστοποιητικά των γεννητόρων. Απαιτήστε τα. Γονείς απαλλαγμένοι σημαίνει πολύ μειωμένες πιθανότητες ότι ο καινούριος σας σύντροφος δεν θα πάσχει από ασθένειες που κάποια μέρα θα τον αφήσουν παράλυτο ή τυφλό.

Επίσης, εάν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, ζητήστε να δείτε τους γονείς ώστε να μπορείτε να έχετε μια εικόνα για τον χαρακτήρα που θα έχει ο μελλοντικός σας σύντροφος.  Σ’ αντίθεση με το σωστό χαρακτήρα του κόλλι, υπάρχουν πολλά Κόλλι σήμερα με χαρακτήρα που δεν αρμόζει στην φυλή του:  υπερβολικά επιφυλακτικά, νευρωτικά, με υστερικό γαύγισμα, χωρίς καθόλου υπομονή με τα παιδιά, αδιάφορα.  Μην ξεχνάτε ότι ο σκύλος θα σας συντροφεύει για περίπου 14 χρόνια Δεν πιστεύω ότι θέλετε να ζήσετε μ’ έναν σκύλο που έχει προβληματική συμπεριφορά.

Το Κόλλι μαδάει.  ΠΟΛΥ.  Το σωστό σκυλί πρέπει να έχει πλούσιο υπομανδύα ο οποίος πέφτει το καλοκαίρι – σχεδόν όλο, αφού ζούμε σε σχετικά θερμό κλίμα Μ’ ένα συχνό βούρτσισμα, ελαττώνονται αρκετά οι τρίχες που θα βρίσκετε παντού, αλλά δεν θα το αποφύγετε τελείως – είτε μακρύτριχο, είτε λειότριχο. Το τρίχωμα του μακρύτριχου Κόλλι όμως, έχει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με τις σκληρές, κοντές τρίχες.  Εάν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι όλα τα σκυλιά μαδάνε (μ’ εξαίρεση τις τελείως άτριχες φυλές), η κοντή, σκληρή τρίχα «καρφώνεται» στο ύφασμα, οπότε με δυσκολία μπορεί κανείς να το αφαιρέσει, ενώ την μακριά τρίχα την αφαιρεί κανείς σχετικά εύκολα.

Σ’ αντίθεση με ορισμένες άλλες φυλές, υπάρχουν ορισμένα Κόλλι που συνεχίζουν να εργάζονται ακόμα και σήμερα.  Αυτά δεν έχουν διαφορά από τα σκυλιά που κατεβαίνουν σ’ εκθέσεις ή έχουμε απλώς ως συντρόφους.  Πολλά από τα Κόλλι που εργάζονται, και στην Αμερική και στην Ευρώπη, παίρνουν σημαντικές διακρίσεις στο στίβο μορφολογίας.  Επίσης έχουν πολλή καλές επιδόσεις στο agility, καθώς είναι σκύλος ταχύς κι’ ευλύγιστος (χωρίς, βέβαια, να φθάνει τις επιδόσεις του Μπόρντερ Κόλλι που είναι ο κατεξοχήν σκύλος για agility.)  Δυστυχώς, επειδή δεν υπάρχει η ανάγκη για εργασία όπως στο παρελθόν, τα Κόλλι αρχίζουν να γίνονται πιο πολύ σκυλιά «σαλονιού», «ελαφριάς» κατασκευής, με όχι αρκετό δυνατό σκελετό, πόδια μπροστινά με «έξω» αγκώνες και ταρσούς «αγελάδας» (συγκλίνοντες ταρσούς), «ρηχό» θώρακα», χωρίς αντοχή, νευρωτικά.  

Γι’ αυτό μην βιαστείτε.  Ψάξετε καλά πριν καταλήξετε από που θα αποκτήσετε τον σκύλο σας.  Μελετήστε το καλά.  Το διαδίκτυο δίνει άπειρες πληροφορίες εάν διαθέσετε το χρόνο.  Σ’ αντίθεση με άλλες φυλές, έχουν γραφεί πολλά βιβλία για την φυλή (δυστυχώς όμως, τα περισσότερα είναι στ’ Αγγλικά και δεν έχουν μεταφρασθεί).  Αξίζει τον κόπο να περιμένετε για να αποκτήσετε το σκύλο που θα ανταποκρίνεται σε αυτό που πραγματικά θέλετε.

Welcome

Featured Products

Recent Videos

Recent Photos

Upcoming Events

Recent Blog Entries

Newest Members

Recent Forum Posts